Hello, everyone! Malapit na po ulit ang exam. Are you now ready? You know, I truly understand what you feel right now. Ganyan din ako nun. Let me share with you my experience when I took the LET last March 29.
Sa totoo lang, natatakot ako nun. Yes po, natatakot ako kasi self-review lang ang ginawa ko. Unlike sa mga kasama ko sa trabaho, nag-enroll talaga sila sa mga review centers. Gusto ko rin sana mag-enroll nun kasama sila pero every Sunday ang class. Ayaw ko naman na masacrifice ang pag-aattend ko sa church at ministry ko dahil dun. Nilabanan ko po ang takot ko dahil naniniwala ako na we can do all things through Christ!
May mga time na tinatanong ko na lang mga kasama ko kung ano mga nirereview nila. Nanghihiram ako ng mga notes nila at aaralin kong mag-isa. Minsan, gusto ko na sumuko kasi tinitignan ko pa lang mga librong dapat kong basahin e sumasakit na ulo ko. Pero go pa din! Iniisip ko na lang na lahat ng ginagawa ko may kahihinatnan. Kapag dumarating yung time na nahihirapan na ako o napapagod sa kakareview, tinitigilan ko muna. Ang gagawin ko nun, magkukulong ako sa kwarto, luluhod ako sa Diyos at magwoworship. Paulit-ulit kong aawitin ang “I love You, Lord. And I lift my voice to worship You. Oh, my soul, rejoice! Take joy my King in what You hear. Let it be a sweet, sweet sound in Your ear.”
Ang sarap sa pakiramdam na kapag nahihirapan ka na, may mapupuntahan ka, at yun ay ang ating Diyos. Let us all remember po that worshipping God won’t benefit Him, but it will actually benefit us. Gift po sa atin ni Lord yun.
Dumating po ang day ng pagtetake ng exam. Kabadong-kabado po ako. Nanginginig mga kamay ko at pinapawisan ng malamig. Nang mag-start na kami, nanalangin akong muli. Tandang-tanda ko pa mga sinabi ko sa Kanya “Lord, let Your will be done. If I won’t pass this, I will still praise and love you. But if I’ll pass this, let all glory be Yours!” Then, bigla na lang tumulo luha ko at naging kalmado na.
Nagsimula na akong sumagot, GenEd ang nauna. Hindi ako nagmadali. Hinayaan ko na ang bawat minuto ay magamit ko ng tama. May mga agad-agad na nagpass ng kanilang answer sheet, pero pinilit kong hindi mabahala. Hanggang sa tapos na ang lahat, at ako na lang ang natitira. May 5 minutes pa, pero tapos na ako. Ginamit ko ang 5 minutes na yun para icheck ang mga sagot ko. Paalala: hanggat maaari ‘wag na ‘wag magbubura.” Natapos ko ang GenEd. Aaminin ko, nahirapan ako. Pero ewan ko ba’t naging kalmado lang ako.
Pangalawang exam, sa ProfEd. Eto ang pinaka-nahihirapan ako, kaya medyo kinakabahan muli ako. Nang magsimula na kami, sa kaba ko ay napapa-ihi ako. Nagtaas ako ng kamay at nagtanong sa proctor namin kung pwedeng magbanyo saglit para umihi. At ang sabi niya’y hindi na pwede at nagsisimula na. Bigla akong nawala sa concentration. Sa sobrang gusto ko ng maka-ihi, minadali ko na ang exam. (Naiimagine mo ba ang hirap na nararanasan ko? Hehehe) Binasa ko na lang ang bawat tanong nang mabilisan. At sa exam na ‘yon, ako ang unang-unang natapos, dahil lang sa kagustuhan kong umihi. Paalala: gawin na ang dapat gawin bago magtake ng exam.
After nun, e bigla na akong nalungkot. Ang sakit ng loob ko sa sarili ko dahil sa nangyari. Inisip ko na wala na, bagsak na ako. Napapaluha na naman ako. Naisip kong bigla ang pamilya ko. Na sila ang dahilan bakit ako nagsusumikap na mapasa ko ‘to. Tinawagan ko ang aking kuya. Unang ring pa lang, sinagot na agad ng kuya ko. Agad niyang kinumusta ang exam ko. Hindi ko masabi-sabi sa kanya ang totoo kong nararamdaman. Kaya ang sinabi ko na lang “kuya, ipagpray niyo ako, please.”
May isang exam pa, ang major ko. At sinigurado kong naka-ihi na ako. Habang papasok muli ako sa room namin, bigla na lamang pumasok sa isip ko ang “trust in the Lord with all your heart and lean not on your own understanding.” Huminga ako ng malalim at sinabi ko na “Hoooh! I trust You, Lord” na narinig pa ng nasa harap ko at napangiti siya.
Nang itake ko na ang major ko, napangiti ako kasi halos lahat ay alam ko. Basta ang alam ko lang e hindi ako nahirapan. Kaya nabuhayan muli ako ng loob. Tandaan: walang imposible sa ating Diyos.
At yun nga’y natapos na ang exam. Pinilit kong hindi na isipin ang exam at pinilit kong pinayapa ang isip ko. Habang naglalakad ako papunta sa sakayan pauwi, naisip ko na pag-uwi ko, yayakapin ko si papa at mama, pati mga kapatid ko. Dahil naisip ko, sa bandang huli, pumasa ka man o hindi, nanjan pa din sila para suportahan ako.
May 23, 2015. Lumabas na ang resulta…Yes!!!
All glory to the only wise God!!
After reading my story po, I want you to listen to this song. Let this song be our prayer. May God richly bless us. Thank you so much po.
2016 LET Reviewer for Android Released
Leave a Reply